We herdenken en vieren op één dag

Biltsche Courant, 11 augustus 2021

Als Sera de Groot in augustus 1957 als tienjarig meisje op de SS Willem Ruys stapt om van Nederlands-Indië naar Nederland af te varen, heeft ze geen idee wat voor leven haar in het verre Nederland te wachten staat. Het kan onmogelijk slechter zijn dan het leven zoals zij het tot dan toe heeft gekend. Haar eerste tien levensjaren moeten zo traumatisch zijn geweest dat ze er tot op de dag van vandaag geen heldere herinnering aan heeft. De enige herinnering die er wel is, is het gevoel van constant gevaar en angst.


Bilthoven - Sera is geboren in Semarang, een stad gelegen op Midden Java, tijdens de Bersiapperiode. Een uiterst gewelddadige periode waarin de Indonesische revolutie gestalte kreeg en er nog geen Nederlands leger was dat de orde kon bewaken. Duizenden mensen waaronder veel Nederlanders werden in die tijd vermoord. Samen met haar ouders en twee broertjes, woonde Sera in een huis met een groot hek eromheen. Buiten dat hek was niemand veilig en was er altijd het gevaar dat je zomaar opgehaald kon worden om nooit meer terug te keren. “Toen Soekarno de Indische Nederlanders de keuze gaf om Nederlander te blijven òf de Indonesische nationaliteit aan te nemen, voelden mijn ouders zich niet veilig meer. Mijn vader gaf wiskundeles op de HBS in Semarang en zijn werkgever wilde hem niet laten gaan. Desondanks hebben mijn ouders toen geld geleend en daarmee boottickets gekocht. Er was toegezegd dat die door de Nederlandse regering zouden worden vergoed. Mijn moeder had in alle zomen van onze kleding geld genaaid. Ik lag op dat moment in het ziekenhuis met difterie, maar ben door mijn baboe (kindermeisje) het ziekenhuis uit gesmokkeld en in het geheim hebben mijn ouders samen met mij en mijn broertje de boot naar Nederland genomen” vertelt Sera. Als het gezin in september 1957 in Rotterdam aankomt, worden zij de eerste maanden ondergebracht in een pension in Berg en Dal. Later dat jaar krijgen zij een flat toegewezen in Delfzijl. Een groot verschil met de tropen. Ook al is de oorlog voorbij, haar moeder raakt er nooit helemaal van bevrijd. “Mijn moeder heeft lange tijd in jappenkamp Lampersari gezeten voordat ik geboren werd. Ze heeft een psychische klap opgelopen door alles wat ze daar gezien en meegemaakt heeft. Mijn ouders spraken nooit over de tijd in Nederlands-Indië. Thuis was het vaak zwaar doordat mijn moeder zo getraumatiseerd was”.


Capitulatie

Nadat Japan op 15 augustus 1945 capituleerde betekende dat het einde van de tweede wereldoorlog in Azië. “15 Augustus zou eigenlijk net zo nationaal herdacht en gevierd moeten worden als 4 en 5 mei. We mogen niet vergeten wat er toen is gebeurd” aldus Sera. Samen met Döderlein De Win organiseert ze jaarlijks de herdenking van de capitulatie, voor alle mensen die onder de Japanse bezetting geleden hebben of nog steeds lijden. Dit jaar is de herdenking op zondag 15 aug. v.a. 12:30 uur bij het gemeentehuis van De Bilt.


https://www.biltschecourant.nl/nieuws/algemeen/703674/we-herdenken-en-vieren-op-een-dag

DSCF3943.jpg

Hi, thanks for stopping by!

I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. I’m a great place for you to tell a story and let your users know a little more about you.

Let the posts
come to you.

  • Facebook
  • Instagram
  • Twitter
  • Pinterest