Schoon nest

Ik hoor het mezelf nog zeggen “Natuurlijk schat, moet je doen”. Het was op de dag dat mijn man zei dat hij wel weer eens zin had om miniatuur fantasiefiguurtjes te gaan beschilderen. Daar kon hij zo lekker bij ontspannen. Dit was een favoriete bezigheid van hem toen hij een klein jongetje was; dan schilderde hij met een heel klein kwastje, met verf uit een heel klein blikje, hele kleine fantasiefiguurtjes die hij vervolgens op een heel klein plankje op zijn kamertje tentoonstelde. Een jongenshobby, schattig. Maar nu leek die jongenshobby te gaan doorsijpelen in het volwassen leven van mijn man. Ik draaide er niet direct warm voor.

Een kleine achtergrondschets: Ik ben op dit moment hoogzwanger en druk met maar één ding: een schoon nest. Al weken heb ik maar één doel en dat is het huis schoon en opgeruimd krijgen. Van laadjes tot doosjes tot bakjes, tot kledingkasten en de schuur. Het is een oerdrang waar ik niet omheen kan. De kleinste randjes en kiertjes moeten gepoetst worden, klusjes die al lange tijd liggen kunnen nu écht niet langer wachten. Dingen worden rigoureus weggegooid, dat ruimt lekker op in mijn hoofd. Mijn lieve lieve man, van wie ik eindeloos veel houd heeft regelmatige ontspanning nodig om zijn blije zelf te blijven en natuurlijk gun ik hem dat. Al is het beschilderen van miniatuurfiguurtjes niet bepaald een bezigheid waar ik persoonlijk van ga stomen, als hij daar blij van wordt dan ga ik daar in mee. Plus, dat stomen is er de laatste tijd toch niet echt meer bij met m’n rondvliegende hormonen, permanente zweetsnor en hijgende kortademigheid.

Mijn lieve man heeft een aantal maanden geleden een bordspel besteld waarvan miniatuurfiguurtjes een onderdeel zijn en deze moeten – voor een optimaal effect – allemaal beschilderd worden. Ik als meedenkende, flexibele vrouw had voor vaderdag een paar van die potjes verf gekocht plús kwastjes en was zo naïef om te denken dat het qua supplies hiermee wel rond was. Little did I know.. Mijn antwoord ” Natuurlijk schat, moet je doen” kwam op zijn vraag “Ik ga even kijken wat voor schildermateriaal er nog bij mijn ouders op zolder ligt. Oké?”. Hoeveel kon dát nu helemaal zijn aangezien het 20 jaar geleden was sinds hij zijn laatste poppetje had beschilderd. De zwangerschap had mij duidelijk een stuk naïever gemaakt, want na zo’n anderhalf uur sneupen op de zolder van zijn ouders was het bepaald niet weinig waar hij vervolgens mee thuis kwam. Het was zelf zóveel dat het hem niet lukte de deur met één hand open te maken. Toen ik op het gemorrel aan de voordeur af kwam en open deed trof ik mijn man daar aan balancerend op één been met drie opgestapelde manden in zijn handen waar hij maar net overheen kon kijken. Terwijl hij de manden naar binnen droeg zag ik de ouderwetse Blokker stickers met guldenprijzen op de zijkanten zitten. Mijn zweetsnor werd direct actief. Wat was dít nu weer..

Toegegeven, het feit dat ik deze ellende bij de eerste aanblik direct de term ‘troep’ gaf werkte niet sfeerverhogend. Dit waren jeugdherinneringen en mandjes vol nostalgie. Ik zag nog steeds alleen maar troep. Veel troep dat mijn schone nest werd binnengedragen en dat er wat mij betreft ook snel weer uitgedragen zou worden met bestemming grijze container. Manden vol jarenoude potjes verf, half beschilderde poppetjes en hard geworden kwastjes. Bah. Drie enorme manden op mijn schone tafel en uiteraard moest alles nu eerst minutieus uitgezocht worden. Ik kon wel janken.

Genoeg ingrediënten en triggers om in mijn zoveelste dramatische zwangerschapshuilbui uit te laten barsten, echter besloot ik voor de verandering eens rationeel na te denken alvorens mijn zegje te doen. Een persoonlijk groeimomentje kunnen we wel zeggen. Ik besloot dezelfde tactiek toe te passen als bij mijn zoontje van 2: duidelijkheid. En dat werkte. De volgende ochtend waren de manden weg, de tafel schoon gemaakt en op een enkel figuurtje na dat kennelijk moest drogen na een lijmbehandeling was er niets meer van de ellende te zien. Inderdaad lag zo’n 90% van de mandeninhoud in de grijze container. De verfpotjes hadden de 20 jaren niet zo goed doorstaan en ook de overige materiaaltjes waren niet langer bruikbaar. Een pak van m’n hart.

Nu worden er de laatste tijd heel discreet nieuwe mini verfpotjes het huis binnen gesluist, is er een mega spuitbuis aan toegevoegd en ben ik ook alweer een onbekend kwastje of vijf tegengekomen dus er wordt aan een nieuwe hobbyvoorraad gewerkt. Ik kan niet zeggen dat het me heel gelukkig maakt dat mijn man deze oude hobby nieuw leven inblaast precies in de periode dat ik volop in m’n nestel- en poetsdrang zit, maar als hij er blij van wordt en verder het verleden in Blokker mandjes bij zijn ouders op zolder laat staan, zul je mij er niet meer over horen. Nóg een persoonlijk groeimomentje geloof ik.

DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon