New York here we come

Vanmorgen in alle vroegte zijn we opgestaan om naar het vliegveld te reizen waar onze huwelijksreis eindelijk zal beginnen. We gaan naar New York. Wow. Eindelijk naar The States. Een tweede droom binnen een week die uitkomt. Vandaag precies een week geleden trouwde ik met de liefde van mijn leven en vandaag vliegen we dus naar de US of A. Wat kan het leven toch fijn zijn.

We flierefluiten ons door de incheck en controles. Overal is het nog tamelijk rustig op dit vroege uur. Nederland is nog in de ontwaakfase, wij allang niet meer. En mijn maag ook zeker niet; die is toe aan eten. We vinden een koffietentje dat de gekke naam ‘Bread’ heeft en bestellen een veel te duur kartonnen bordje met daarop een sneu broodje met zwetende kaas en een bakje met oud, ondefinieerbaar fruit. Wat mij aantrekt in dit geheel is de glanzende croissant met dito potje jam. Bas ziet het zwetende kaas broodje gekgenoeg wel zitten. We verbazen ons over het feit dat een tent met de naam ‘Bread’ duidelijk geen extra aandacht aan het brood geeft. Bij de kassa bestellen we koffie. De kassadame houdt de beker omhoog en vraagt of we medium willen. We knikken volgzaam. Het blijkt zo’n beker te zijn waar veel te veel koffie in kan, waardoor het eigenlijk niet meer smaakt. Voor ons gevoel moeten we blijven drinken tot het tenminste bijna op is waardoor we na een tijdje een soort lauw, bitter slootwater zitten weg te slikken met de koude pies tot gevolg. We betalen ook nog eens veel te veel voor dit dienblaadje ellende, waar we nota bene plastic bestek en een veel te dun houten roerstaafje bij krijgen om de boel te kunnen managen. Als ik ergens allergisch voor ben is het voor die sneue, veel te dunne roerstaafjes. Naast dat ze te dun zijn om functioneel te zijn, getuigt het van een zuinigheid die werkelijk belachelijk is. Zo’n houten stengel in je koffie geeft het gelijk een goedkoop gevoel, terwijl deze koffie dat zeker niet was. En ik gebruik zo’n ding dan alleen nog maar om het melkschuim in m’n cappuccino wat te verdelen, maar dat resulteert dan meer in een soort wapperen zonder effect en overal melkspetters. Verpaupering van de ontwikkelde mens als je het mij vraagt. Dus terwijl ik met een plastic mes mijn slappe koffie zit te roeren kijken we naar het vliegtuig dat voor onze neus wordt ontladen van enorme hoeveelheden cargo. Met indrukwekkende precisie rijdt een chauffeur met een speciale kar van het vliegtuig naar een rij aanhangers waar hij stuk voor stuk de laadstukken op plaatst. We kijken gefascineerd naar dit tafereel terwijl we zwijgend en kruimelend ons overprijsde ontbijtje opeten.

Dan gaat mijn nieuwbakken man naar het toilet om de sloot koffie kwijt te raken en kijk ik wat om me heen en observeer wat mensen; mijn favoriete bezigheid op drukke plekken. Schuin achter mij zit een jonge vrouw met prachtig ingevlochten haar. Ze heeft haar benen opgetrokken en op haar knieën rust een schetsboek. Ik zie hoe ze de staart van het cargovliegtuig optekent. Prachtig gedetailleerd zo zie ik van een afstand.

Dan gaat er een jong stel naast mij zitten, twee stoelen verderop. Zij heeft gympen aan met hetzelfde patroon als op haar shirt. In Barokstijl geschilderde bloemen die je normaal gesproken alleen op schilderijen ziet. Niet mijn smaak maar wel leuk hoe ze helemaal ‘in thema’ is. Haar vriend ziet eruit als een goeiige sul in een fleece trui die alles wel prima vindt. En zo blijkt ook, want ze zitten nog maar net als zij haar telefoon tevoorschijn haalt. Hoogste tijd voor een selfie. Ze houdt het ding hoog in de lucht en samen trekken ze een gekke bek. Haar mond valt op door haar gele tanden die helemaal matchen met haar barok outfit. Ze is écht all the way voor het thema gegaan. Ik zie op haar beeldscherm hoe haar telefoon gekke konijnenoren en een lange rollende tong op hun gezichten afbeeldt waardoor deze selfie direct hilárisch is. Zij komt niet meer bij als ze de foto terugkijkt en slaat direct aan het appen en posten. Haar goeiige sul kijkt met een lege blik naar buiten.

Mijn blik glijdt weer af naar de jonge kunstenares met de mooie vlechten. Ze is inmiddels begonnen aan een schets van een koffiebeker. Ook die wordt prachtig zie ik. Dan komen haar vrienden bij haar zitten en bekijken geïnteresseerd haar tekeningen. Allemaal zijn ze een tikje excentriek, ik vind ze allemaal leuk.

Dan komt mijn man terug van het toilet en ik vertel sarcastisch over de gierend gekke selfie van het stoffige duo naast me. Samen grinniken we wat en knuffelen nog maar eens. Terwijl mijn hoofd bij mijn man op zijn schouder ligt vraag ik hem vanuit het niets -en kennelijk totaal ongepast- of we nog iets moeten regelen voor onze zoon, mochten we deze huwelijksreis niet overleven. Voor ik het weet zit ik weer rechtop en zegt mijn man dst hij het daar op dit moment absoluut niet over wil hebben, zo vlak voor de vlucht. Ik was even vergeten dat mijn lieve man stiekem enorm last van vliegangst heeft en dit wellicht inderdaad niet de meest tactische vraag is op dit moment. Natuurlijk hadden we dit eerder moeten regelen, maar met alle druktes rondom de bruiloft is het mij ontschoten en hem kennelijk ook. We hebben niemand als voogd gevraagd terwijl we zometeen wel samen naar een ander continent vliegen. Zwijgzaam besluit ik toch iets in een mail naar mezelf te sturen, zodat onze achterblijvers die kunnen vinden als de politie onze mailaccounts gehackt heeft. Ik geef de mail de passende titel ‘Als we dood zijn’ en begin met de uiteenzetting van hoe wij graag willen dat onze zoon zal opgroeien en vooral ook bij wie en hoe dat financieel bekostigd dient te gaan worden. Als manlief met een schuin oog meekijkt op mijn telefoon en ziet wat ik aan het doen ben staat hij op om een rondje te gaan lopen. ‘Jij met je ongein’ mompelt hij nog terwijl hij weg beent. Tegen de tijd dat hij terug is ben ik klaar met de mail en druk op send. Nu kan het loslaten gaan beginnen. Kom maar op met die stad die nooit slaapt. Bring on the Brooklyn bridge, het Vrijheidsbeeld en Central Parc. Kom maar door met de donuts en de hotdogs, ik raak er klaar voor. En bij elk stap die we zetten richting de gate laat ik een stukje los. Ons kindje een week lang achterlaten valt nog niet mee. Ik stond vanmorgen om 5:15 al in stilte naast zijn bedje te snikken, me afvragend waarom we in godesnaam bedacht hebben dat het leuk zou kunnen zijn om een week naar een ander continent te gaan. Voor de leuk. Maar het balen gaat langzaam over in zin en enthousiasme en voor ik het weet zijn we bij de gate en zitten we in het vliegtuig. Bring on the American Dream! De derde droom deze week.

DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon