Mannengriep

Wat ik allang wist is dat het lastig is om ziek te zijn én moeder te zijn. Met een kloppend koortshoofd de kots of poep van je kleine opruimen valt nu eenmaal niet mee. Maar ziek zijn en een man die zich niet helemaal je-dat voelt combineert ook niet zo lekker, zo ondervond ik laatst.

Ik was ziek. Griep, verkouden, koorts en dat al een paar weken. Maar hoe beroerd ik mij ook voelde, ik ging door en had nog geen werkdag overgeslagen. Maar, toen ik bovenop deze ellende ook nog een buikgriep kreeg vond ik het welletjes en hees de witte vlag. Ik hou er niet van mij ziek te melden en had dit moment zo lang mogelijk uitgesteld, maar nu ging het echt niet meer. Manlief had inmiddels wat van mijn verkoudheid opgepikt en was begonnen met licht snotteren. In vergelijking met mijn griepweken vond ik zijn gesnotter weinig indrukwekkend en besteedde er weinig (kennelijk té weinig) aandacht aan. Toen ik die ochtend de telefoon had neergelegd nadat ik mijn werk had gebeld om mij ziek te melden kwam er naast mij in bed vanuit mijn man een zwak kuchje en hij zei “ik ben ook zó beroerd” en hij besloot die dag thuis te gaan werken. Natuurlijk wil ik zijn leed niet bagatelliseren, maar het voelde niet helemaal eerlijk en er was veel wat ik op dat moment had willen en kunnen zeggen maar deed dat wijselijk niet. “Vervelend schat” wist ik er nog verrassend empathisch uit te krijgen en schoof terug onder de dekens.

Als één van ons ziek is hebben we de afspraak dat de ander zich dan over onze zoon ontfermt. Ik was nu ziek dus ging er blind vanuit dat manlief 100% voor zoonlief zou zorgen. Onze zoon was inmiddels ontwaakt maar vanuit manlief kwam er duidelijk geen actie. Vanuit mijn ooghoek zag ik hem naast me liggen met gesloten ogen en een hand op zijn voorhoofd. Hij had het zwaar. “Kom op schat” spoorde ik hem aan zichzelf bij elkaar te rapen en naar onze inmiddels ongeduldig wordende zoon te gaan. Kreunend en sniffend hees hij zichzelf overeind om vervolgens zwaar ademend en met gevoel voor dramatiek te zeggen “dit valt me echt heel zwaar”. Daarna sjokte hij de kamer uit om zoonlief uit bed te halen en ben ik terug gevallen in een diepe koortsslaap.

Een klein half uur later word ik wakker gemaakt door manlief die met zoonlief op mijn bedrand zit. “Wat is er?” vraag ik verschrikt en gedesoriënteerd. “Voel eens aan mijn voorhoofd” vraagt manlief terwijl hij naar mij toe buigt “ben ik warm?” Ik voel aan zijn voorhoofd. “Nee, je bent niet abnormaal warm.” “Weet je het zeker? Ik heb het gevoel dat ik koortsig ben.” “Aan je voorhoofd te voelen niet” zeg ik mat. “Mijn oren zitten ook steeds dicht, dat is echt heel vervelend.” “Dat is zeker vervelend schat. Mijn oren zitten ook al een week dicht.”

Nu wil ik niet blijven wedijveren, maar ik heb de afgelopen weken tamelijk geruisloos de griep en verkoudheid verdragen en heb in al die weken minder geklaagd dan manlief in het afgelopen etmaal, maar ik besluit daarover niets te zeggen. Mannengriep is nu eenmaal zwaarder en heftiger dan welk virus dan ook. Daar moeten we niet te laconiek over doen.

Al gauw wordt duidelijk dat de mannengriep mijn man in zijn greep krijgt, want nog geen uur later staat de schat weer in de deuropening en vraagt hijgend of we nog aspirines in huis hebben. En zo peuzelt hij de laatst aspirines op die ik zo spaarzaam had bewaard om het huis niet meer uit te hoeven. Daarna ploft hij naast me op bed. Hij zucht luid en ik voel dat hij wil dat ik aan hem vraag hoe het gaat. Dat doe ik echter niet, dus zegt hij zelf “ik voel me zo vol”. “Vol?” “Ik heb zóveel snot in mijn hoofd, het is echt ongelooflijk. Echt hoor, dit is niet normaal”. “Wat vervelend, ga anders even naar de winkel om een neusspray te kopen. Neem dan gelijk aspirines mee” zeg ik met het plotselinge vooruitzicht op een half uurtje rust. “Kan ik jouw spray niet gebruiken?” “Nee, bah.” Maar voor ik het weet heeft hij mijn neusspray al te pakken en spuit het flesje leeg in zijn licht snotterende neus. Daarna slaakt hij dramatisch een zucht en legt zijn hoofd terug in het kussen terwijl hij zijn neus nog maar eens ophaalt en zachtjes kucht. Het is fijn dat oma inmiddels in huis is om op de kleine te passen, zodat mama wat kan bijslapen en papa zich kan terugvechten van het randje van de dood.

DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon