Het nachtelijke vreemde geluiden concert

Ik hou zielsveel van mijn man, laat dat duidelijk zijn. Maar elke nacht opnieuw wordt mijn liefde voor hem danig op de proef gesteld. Waar het overdag een keurige, goed functionerende, bescheiden man is verandert hij ’s nachts in een ongecontroleerde rare-geluiden-machine.

Hij weet indrukwekkend diepe geluiden uit zijn keel te produceren. Die geluiden worden afgewisseld met ademhalingen waarbij het soms klinkt alsof hij met een pak vla aan zijn mond in slaap is gevallen, zijn onderlip bij elke uitademing heen en weer flapperend. Twee ademhalingen later kan het dan zomaar opeens klinken alsof er een kaboutertje met een trompetje in zijn neus is gekropen en nu bij elke uitademing een toonladder probeert aan te blazen, maar daarbij niet verder komt dan de eerste twee tonen. ‘Peeep pep, peeep pep’. En heel soms stopt hij opeens met ademhalen waardoor ik acuut in de kramp schiet. Bang dat hij het leven heeft gelaten. Deze onschuldige adempauze wordt echter altijd gevolgd door een harde uitademing waarbij de indruk wordt gewekt dat er een zeilboot vooruit geblazen moet worden. Dat uitademen gebeurt bij voorkeur in mijn gezicht. Of oor.

Ik heb het zulke nachten druk met aan dekens trekken, porren uitdelen, af en toe luid grommen en roepen dat ik het vreemde geluiden concert nu wel gehoord heb. Dat alle bomen omgezaagd zijn. Soms wordt hij daarvan even wakker. Althans zo lijkt het, maar dat is altijd schijn. Als ik hem er de volgende ochtend naar vraag weet hij er niets meer van. Hij zit dan gepikt en gesteven aan de ontbijttafel, heerlijk uitgerust en klaar voor de dag. Ik daarentegen heb mezelf met pijn en moeite uit bed gesleept en zit er bij als een uitgedroogde hamster.

“Heb je lekker geslapen schat?”.

Hij vraagt het echt. Ik voel oorlogszucht opkomen, maar herpak me net op tijd.

“Niet echt lieverd. Je gaf weer een uitgebreid concert vannacht”.

“Oh was het weer zo ver? Niks van gemerkt”.

Ik tel nog maar eens tot 10 en schenk mijn vierde kop koffie in terwijl ik naar hem kijk. “Ik heb het wel gemerkt en heb besloten dat we je huig gaan laten verwijderen. Toen ik vannacht naar je vreemde-geluiden-concert lag te luisteren klonk dat als de oplossing”.

De paniek slaat direct toe. “Mijn huig verwijderen? Maar dat ding heeft toch een functie? Je kunt toch ook oordopjes kopen?”.

“Kan. Maar het wordt je huig”.

Stoïcijns loop ik langs hem en zak weer in mijn stoel, starend in een onbekende leegte terwijl ik aan mijn vierde kop koffie begin om me weer iets van mens te voelen.

DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon