De magie van een trouwjurk

De dag dat ik ging winkelen voor een bruidsjurk werd ik ’s morgens wakker vanwege een buikgriep en de heftige diarree die dit met zich mee bracht. Echt een goeie dag om voor een witte jurk te gaan winkelen zeg maar..

Ik vond het echter geen optie om deze afspraak (incl. moeder, schoonmoeder en vriendinnen) op dit late moment nog af te zeggen. En daarnaast, ik had er zin in. Had er weken naartoe geleefd, uren over gefantaseerd en mijn telefoon stond bomvol met foto’s van hoe de jurk er uit moest zien. Dit moment liet ik mij niet afnemen door zoiets onhandigs als een buikgriep. Dus, medicijnen erin, dubbele onderbroek aan (alsof dat wat doet), banaan in de handtas en op naar de bruidsmodewinkel.

Ik was speciaal naar deze zaak gegaan voor één specifieke jurk waarvan ik had verzocht deze apart te laten hangen. Ik wist het zeker; dát zou mijn jurk worden. We begonnen de passessie met die bewuste jurk. Ik werd er helemaal een beetje kwispelig van. Had mijn entourage al voorbereid dat het een korte sessie zou worden: ik had dé jurk immers gevonden. Het was alleen nog een kwestie van even passen, meer een formaliteit zo voelde het. Vol goede moed toog ik mij in de witte lap. De stof voelde zwaarder dan ik had verwacht. Toen ik de jurk eenmaal aan had keek ik in de spiegel. Bij de aanblik van mezelf speelde de buikgriep acuut weer op. Mijn maag draaide zich om. Ik zag er niet uit. Vreselijk. Was dít mijn jurk? Het voelde als een zwaar stuk ellende aan mijn lichaam. Ik zag er 10 jaar ouder uit en ontzettend degelijk, terwijl op de foto de jurk juist heel sexy had geoogd. Ik hoefde geen moeite te doen de ogen van de verkoopster te lezen; de horrorblik op haar gezicht zei genoeg. Diezelfde blik vond ik vervolgens terug op de gezichten van mijn entourage toen ik schoorvoetend de kleedkamer uit kwam. Niemand durfde iets te zeggen. Ik doorbrak de stilte door te zeggen wat iedereen dacht: “ik zie er niet uit”. Er werd opgelucht adem gehaald en van alle kanten werd bevestigd dat dit inderdaad mijn jurk niet was. Lichtelijk in paniek besefte ik mij dat dit nog wel eens een lange ochtend kon gaan worden want, wat nu? Ik wist in elk geval wat ik níet wilde, dat leek mij ook veel waard.

De verkoopster kwam vervolgens met een stapel jurken en ik paste de één na de ander. Best leuk werk, maar bij geen enkele jurk voel ik de klik. De verkoopster vertelde dat je weet dat het dé jurk is als je dezelfde klik voelt voor de jurk zoals je dat voelde toen je je verloofde ontmoette. Dat was voor mij destijds onder invloed van flink wat alcohol en in een jolige festivalstemming, maar ik snapte haar punt al leek het me erg onwaarschijnlijk.

Op elke jurk die ik aantrok was er wel iets op te merken wat me er niet aan beviel. Tot de allerlaatste. Bij deze jurk had ik nogal mijn reserves, want deze had bijna alle elementen in zich waarvan ik had aangegeven het niet te willen in een jurk. V-hals, glitters, diep decolleté.. Maar toen ik em eenmaal aan had en mezelf in de spiegel zag, stokte mijn ademhaling en sprongen er tranen in mijn ogen. Verdomd, zo’n moment bestaat dus echt. Het moment dat je het wéét. ‘Belachelijk’, dacht ik nuchter. Toen ik de paskamer uitstapte en de jurk showde viel er een diepe stilte. De stilte werd doorbroken door het onderdrukte snikken van mijn moeder. Mijn nuchtere, altijd together, bescheiden moeder. ‘Wat zo’n jurk al niet met je doet hè” probeerde ze de situatie nog enigszins in Fisherman’s Friend style te redden “Normaal ben ik niet zo’n jankerd hoor”. Maar het was em. Dé jurk. En dat voelden we allemaal. Als op commando gingen bij iedereen de sluizen open. Zelfs de verkoopster hield het niet droog.

Er volgde een intense kus- en knuffelronde waarbij iedereen elkaar huilend om de nek viel en quasi gegeneerd haar tranen probeerde te deppen. Ondertussen werd er champagne uitgedeeld.

Nadat iedereen gekust en geknuffeld was – inclusief verkoopster – pakte mijn moeder mij stevig vast.

“Wat een jurk hè mam” “Nou hè kind, wat ben je prachtig. Dat ik hier nou toch zo om moet huilen. Ik snap het ook niet”. “Dat geeft toch niks mam, het is gewoon een emotioneel moment. Weet je eigenlijk wat ie kost?” “Nee kind, geen idee. Misschien moet ik dan wel weer huilen”. “3000 Euro” “Ach wat zou het. Dat valt me nog niet eens tegen”. “Hoef je er niet van te huilen?” Stilte. “Oké, misschien een klein traantje dan”.

Lachend vielen we elkaar weer in de armen en we klonken de champagneglazen nog maar eens tegen elkaar aan. Wat een magisch moment. Geslaagd voor een trouwjurk. En wat voor één.

DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon