Albert Hein bananen en antibioticakuren

Yes, hier de derde update van onze trip so far. Vandaag zijn we aangekomen in Palm Springs. De trip van San Diego hiernaartoe was prachtig. We reden door heel ruig, bergachtig gebied met de ene indrukwekkende bergwand na de andere die voor ons opdoemde. Het landschap is hier weer heel anders dan wat we tot nu toe gezien hebben, maar ook weer heel mooi.

Terwijl we ons vergaapten aan de ruige weidsheid, de indrukwekkend bergen en de ontelbare windmolens die hier in de woestijn zijn neergezet, doemde Palm Springs als een soort oase plotseling voor ons op. Bij het binnenrijden van de stad viel de fijne vibe direct op. Mensen zijn hier ruimdenkend, goed gekleed en relaxed. Je rijdt binnen over ‘The Strip’; een lange straat met eindeloos veel leuke boetiekjes en gezellige eettentjes met terrassen die vanwege de warmte beneveld worden met koele lucht en een vochtig drizzeltje waardoor men hier als een soort Albert Hein bananen op de terrassen zit te marineren om zo ondanks de verzengende hitte toch nog lekker buiten te kunnen zitten. Je moet wat. Want de temperaturen hier zijn niet te doen, warm is een understatement. We zijn er nu in het voorjaar en met 38 graden noemen de Palm Springers dit ‘a fresh season’. Vannacht zal het hier niet kouder worden dan 24 graden. Dat zijn temperaturen waar we in Nederland heel content mee zijn als we dat halen op een zomerse dag.


Oh ja? Vertel me meer..

Palm Springs was ooit de favoriete vakantiebestemming van sterren als Frank Sinatra en Elvis Presley en is nog steeds een plek waar veel Hollywood sterren een pied-à-terre hebben en waar regelmatig films worden opgenomen. Ook is 50% van de bevolking hier gay of voelt zich verwant aan de LHBTQ-gemeenschap. Gewoon wat leuke weetjes die een idee geven over de plek waar we nu zijn. Het bevalt ons hier heel goed en we hebben wederom een fijn RV-park te pakken. We zitten lekker beschut tussen twee groene heggen en we hebben een picknicktafel. Wat kun je als kampeerder nog meer wensen?

Het schijnt trouwens dat Leonardo DiCaprio hier ook een tweede huisje heeft. Ik heb uiteraard goed gekeken of ik hem tussen één van de banaantjes op een terras zag zitten en heb Bas al gewaarschuwd dat áls ik hem zie, ik hoogstwaarschijnlijk flauwval. So far so good, maar morgen zijn we hier nog een halve dag, dus wie weet..


Terugblikje doperwten

Een kleine terugblik op de afgelopen dagen, we waren namelijk 3 nachten op een ontzettend leuke camping in San Diego (KOA Chula Vista). Voor de kinderen geweldig met een grote speeltuin, springkussens en verwarmd buitenzwembad.

Helaas was Jules de dag voor aankomst ziek geworden en dat zette door toen we in San Diego waren. Het arme mannetje had hoge koorts en wilde alleen maar liggen. Zelfs het zwembad waar hij normaal gesproken direct in wil springen kon hem niet bekoren. Toen hij de vierde ochtend op rij wederom met hoge koorts wakker werd, besloten we dat hij naar een dokter moest. Bas bleef bij Nore en Jules en ik lieten ons ophalen door een Uber. We werden afgezet bij een Urgent Care Unit ergens in Chula Vista, San Diego. Na lang wachten kwamen we bij een loket waar we moesten aangeven wat de klachten waren. Vervolgens was er gedoe met onze Europese zorgverzekering waar ze daar geen raad mee wisten. Hierdoor moesten we ter plekke betalen. Normaal gesproken is dat 250 dollar, om mee te beginnen. Maar Jules had ook symptomen van Covid (koorts, zere keel) waardoor het bedrag omhoog schoot naar 450 dollar. Even die creditcard erdoor trekken alstublieft. Nadat ik dat astronomische bedrag had betaald nog voordat er überhaupt een dokter naar hem had gekeken, werden we verzocht buiten te wachten (nogmaals, Covid) en daar zouden we opgehaald worden door een arts, een verpleegkundige, de conciërge of de mevrouw van de koffie, dat was nog even de verrassing.


Bijna 2 uur heb ik met het zieke mannetje op m’n schoot als een soort paria’s buiten in de bloedhete zon zitten wachten totdat een assistent ons eindelijk kwam halen. We werden vervolgens in een winderige tent neergezet ergens achter de parkeerplaats van de urgent care unit, daar werd Jules z’n temperatuur gemeten en werden er wat onderzoeken gedaan. Vervolgens kwam er een dokter die nalv van één van de testuitslagen en wat nader onderzoek concludeerde dat hij een streptokokkeninfectie in zijn keel heeft. We kregen een antibioticakuur voorgeschreven die we bij een apotheek verderop konden halen. Daar hebben we nog bijna drie kwartier gewacht voordat we ons weer door een Uber op konden laten halen en eindelijk terug naar de camping konden gaan. Al met al zijn we zo’n 4 uur onderweg geweest, we waren doodop. Als bonus had ik nog twee verbrande schouders te pakken van het lange wachten in de zon. Tot zover de klaagzang.


Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat we de juiste medicatie voor Jules hebben gekregen en hij inmiddels zichtbaar aan het opknappen is, maar oh oh wat ben ik ons eigen zorgstelsel extra gaan waarderen terwijl ik daar op dat gare bankje zat te verbranden. De chaos die daar was, de administratie, formulieren en bedragen die ter plekke geregeld moesten worden, de mensen die voor onze neus over straat in ambulances werden gedragen, de wanhoop op de gezichten van veel mensen, ik viel van de ene verbazing in de andere en heb in mijn handjes geknepen dat dit een (hopelijk) eenmalige ervaring was.


Hollywood dichtbij

Doordat Jules ziek was, vielen onze plannen voor San Diego volledig in het water. Dat gaf helemaal niks, het dwong ons ook om even wat meer rust te pakken deze vakantie en dat was eigenlijk best prettig. Bas zag nog wel kans om een middagje downtown San Diego in te gaan en stuitte daar zowaar op de première van de film 'Top Gun: Maverick' en liep wat filmsterren tegen het lijf die net een hotel in gingen. Of nou ja, als een groupie sloot hij zich aan bij een groepje fans en wist zowaar Miles Teller op de foto te krijgen. Geinig toch.


En nu dus fijn in Palm Springs en morgen rijden we een klein stukje door, naar Joshua Tree. Je weet wel, van het U2 album. Daar gaan we in het national park kamperen en hopen op een heldere sterrenhemel. En iets lagere temperaturen..

Op de laatste dag in San Diego is er toch nog een klein plonsje gedaan in het zwembad

Miles Teller in the flesh

The Strip in Palm Springs (het was leuker/mooier dan deze foto doet lijken)

Uiteten in Palm Springs. Nore ziet elk leeg moment als een kans om íets van haar lichaam met stift in te kleuren. We hebben nog lang van het donkergroen op haar nagelriempjes genoten.. :-(



DSCF3943.jpg

Koffie drinken?

Ben jij ook op zoek naar iemand die een vlotte tekst, artikel of advertorial voor je kan schrijven? Neem dan contact met mij op. Onder het genot van een virtuele kop koffie leren we elkaar kennen en bespreken we de mogelijkheden.

"Juno Schrijft kan als tekstschrijver en verslaggever op tekstueel gebied veel voor je betekenen. Een mooi verpakte reclame? Laat mij een advertorial voor je schrijven"
 
  • Instagram
  • Black LinkedIn Icon